راه سرخ

خیزش ۱۸ تیر، پاسخ کوبنده دانشجویان به رژیم کشتار و جنایت

در ۱۸تیر ۸ سال پیش، دانشجویان مبارز دانشگاههای ایران، یکپارچه بپاخاسته و با خیزش های قهرمانانه خود، رژیم آزادی کش جمهوری اسلامی را بمبارزه طلبیدند. فریادهای خشم و اعتراض دهها هزار تن از دانشجویان بپاخاسته، در خیابانهای تهران، تبریز و دیگر شهرها طنین انداز گردیده، لرزه بر اندام سردمداران جنایتکار رژیم ضد کارگری – ضد دانشجوئی انداخت.

اصلاح طلبان، استحاله گران، دشمنان امر رهائی کارگران و زحمتکشان، دشمنان انقلاب و تحولات انقلابی، این بار برای پیشبرد مقاصد ضد انقلابی خود، اکبر گنجی، از سردمداران گذشته رژیم جمهوری اسلامی را، وارد معرکه کرده اند. در شرایطی که جنبشهای دمکراتیک و ضد رژیمی توده های محروم و بپاخاسته در سر تا سر کشور، در حال اوجگیری و اعتلاست، در اوضاع و احوالی که کارگران ایران که ببرکت وجود رژیم ضد کارگری جمهوری اسلامی در نهایت فقر و مسکنت زندگی میکنند، با اعتصابها و اعتراضات گسترده خود، رژیم کشتار و جنایت را بستوه آورده اند، در حالیکه خیزشهای دمکراتیک خلقهای تحت ستم ملی هر روز شدت و حدت بیشتری پیدا میکند، اصلاح طلبان استحاله گر، ازقماش گنجی و سازگارا سخت به تکاپو افتاده اند تا در معیت تمام نیروهای سیاسی سازشکار و ضدانقلابی و در تبانی با قدرتهای سلطه گر امپریالیستی، جنبش پر خروش توده ها را از حرکت باز داشته و سلطه استبداد و سرمایه را همچنان پا بر جا، نگهدارند. گنجی در مانیفستها و "مکاشفات" عدیده خود، مخالفت همیشگی خود را با حرکتهای انقلابی توده ها و راه حل انقلابی برخورد با رژیم جنایتکار اسلامی اعلام داشته و از کارگران و توده های تحت ستم ایران میخواهد از طریق حرکتهای آرام مدنی و اعتراضات فرهنگی، در راه استقرار دمکراسی در ایران – دمکراسی مطلوب آزادی کشان و استثمارگران – فعالیت کنند. در ضمن اظهارات خود، گنجی که خود در ادوار گذشته در جنایات و تبه کاریهای رژیم ضد مردمی، مستقیما دست داشته است، از مردم بپاخاسته و خشمگین ایران، از کارگران، زحمتکشان، زنان و خلقهای تحت ستم ملی میخواهد جنایات و وحشیگریهای رژیم را ببخشند، اما فراموش نکنند. زهی خیال باطل!

۸ مارس روز جهانی زن فرامیرسد. در چنین روزی، زنان مبارز و زحمتکش در سرتاسر جهان با برگزاری تظاهرات و سخنرانیهای پر شکوه، عزم راسخ خود را به آزاد زیستن و گسستن زنجیرهای اسارت و بردگی، اعلام میدارند. ۱۴۵ سال پیش، در چنین روزی، کارگران بافنده زن در نیویورک با شرکت در تطاهرات عطیم اعتراضی، خواستار لغو ۱۲ ساعت کار روزانه برای زنان کارگر و کودکان شدند. زنان کارگر، دراین حرکت عظیم اعتراضی، خواستهای حق طلبانه دیگری را نیز مطرح ساختند. پیکار عادلانه کارگران زن در سالهای بعد نیز همچنان پیگیرانه ادامه داشت. در ۱۹۱۱، کنفرانس بین المللی زنان در کپنهاک، روز ۸ مارس را بمثابه روز همبستگی و همدردی با زنان کارگر و زحمتکش در سرتا سر جهان، اعلام داشت.

پیرامون خیزشهای خونین اخیر آذربایجان

درچند ماه گذشته، مبارزات ضد رژیمی و حرکتهای اعتراضی در سرتا سر کشور، رشد بیسابقه ای داشته است. رژیم ضد مردمی جمهوری اسلامی که در راس آن جنایت کارانی همچون خامنه ای، رفسنجانی و احمدی نژاد قرار دارند، با بحرانهای لاینحل بیشماری مواجه میباشد. تشدید مبارزات توده های محروم و زحمتکش که با انواع مشکلات و محرومیتها روبرو میباشند، موجودیت ننگین این رژیم قرون وسطائی را بشدت، تهدید میکند. جنبش اعتراضی کارگران، هر روز دامنه بیشتری پیدا میکند. وضع ناهنجار اقتصادی، گرانی ارزاق عمومی، بیکاری، کارگران را هر چه بیشتر به مبارزه مرگ و زندگی در راه کسب حقوق حقه، سوق میدهد. جنبش دانشجوئی در نهایت پایداری بحرکت متعالی خود، ادامه میدهد. زنان بپاخاسته که در چنگ رژیم زن ستیز اسلامی، از کلیه حقوق انسانی، محروم میباشند در مبارزه در جهت خواستهای حق طلبانه خود، شور و حرارت بیشتری نشان میدهند. توده های محروم و ستمدیده که شاهد چپاولگریها و فساد و تباهی سردمداران رژیم و سرمایه داران خون آشام هستند، هر چه بیشتر از رژیم ضد خلقی، فاصله میگیرند. بموازات مبارزات پر جوش و خروش کارگران، توده های زحمتکش، زنان و دانشجویان علیه ظلم و استبداد حاکم در کشور، پیکار عادلانه خلقهای تحت ستم ملی در آذربایجان، کردستان، بلوچستان و نواحی جنوب غربی کشور هر روز گسترش بیشتری پیدا میکند. خیزشهای عظیم اعتراضی خلق آذربایجان در اوایل خرداد امسال، نشانه آشکاری از اوجگیری مبارزات دمکراتیک خلقهای تحت ستم ملی علیه رژیم شوونیستی جمهوری اسلامی است.