راه سرخ

صمد بهرنگی، معلم شهیر روستاهای آذربایجان، نویسنده "ماهی سیاه کوچولو" و دیگر قصه های کودکان، منتقد برجسته اجتماعی، پوینده مقاوم راه آزادی، یار وفادار توده های محروم وستمدیده و خصم بی امان استثمارگران وستمکاران، در دوم تیرماه ۱۳۱۸، درمحله چرنداب تبریز، در خانواده فقیر وتهیدستی، متولد شد. پدر صمد، کارگر زحمتکشی بود که باتمام تلاش و جانفشانی، به سختی زندگی عائله را تامین میکرد. صمد از همان اوان کودکی، طعم تلخ فقر و ستمدیدگی را چشیده و احساس همدردی با توده کار وزحمت، در وجودش عمیقا پرورش یافت. در طول زندگی کوتاه پرثمر و مبارزه جویانه اش، صمد، همواره دارای طبعی سرکش، دیدی تیز بین، قلمی نافذ و اندیشه ای پویا بود. عصیان علیه تباهی، ارتجاع، ظلم و استثمار و همدردی و همسوئی بی دریغ با کارگران و توده های زحمتکش، در تار و پود وجودش تنیده شده بود. صمد در ۷ سالگی در دبستان ۲۱ آذر تبریز به تحصیل پرداخت. در سال ۱۳۳۴، پس از پایان سیکل اول متوسطه در دبیرستان تربیت، وارد دانشسرای مقدماتی تبریز شد.

جهت پیشبرد مبارزات افشاگرانه، در خارج از کشور

 موج اعدامهاهمچنان ادامه دارد. رژیم آدمکش، هر روز گروهی از جوانان را در نقاط مختلف کشور، در نهایت وحشیگری، بدار میزند. جنایتکاران حاکم در ایران که از گسترش دامنه مبارزات حق طلبانه وحرکتهای اعتراضی وسیع توده های بپاخاسته، سخت بوحشت افتاده اند، مذبوحانه میکوشند با تداوم بخشیدن باعدامها و تشدید هرچه بیشتر دامنه ترورواختناق، از فروریختن پایه های پوسیده ظلم واستبداد و خودسری، جلوگیری بعمل آورده، چند صباحی بر عمر ننگین خود، بیافزایند. سرکوب هرچه بیرحمانه تر مبارزت کارگران و زحمتکشان و شکنجه و آزار فعالین جنبش کارگری، اعمال خشونت هرچه بیشتر در حق دانشجویان عصیان طلب و مبارز، به خون کشیدن و سرکوب وحشیانه مبارزات عادلانه زنان بپاخاسته و اعدام وکشتار فعالین متعلق به خلقهای تحت ستم ملی، همه و همه حاکی از ترس و وحشت روز افزون سردمداران تبهکار رژیم، از اعتلای هرچه بیشتر مبارزات توده های محروم وتحت ستم، میباشد.

سردمداران رژیم جمهوری اسلامی، اشرار، اوباش و الواط واقعی!

 این روزها، سردمداران  رژیم جمهوری اسلامی،  این دزدان سرگردنه که با زور وقلدری بر ۷۰ میلیون ایرانی حکومت میکنند، شمشیر را از رو بسته و دسته دسته جوانان زندانی را بجرمهای واهی، اعدام میکنند. تا حال بیش از ۲۰ تن را باتهام" شرارت واوباشی"، اعدام کرده و بزودی گروههای دیگر را از نعمت هستی، محروم خواهند ساخت. همزمان با این اعدامهای وحشیانه، انسان ستمدیده ای درحوالی قزوین بدست دژخیمان وحشی صفت و به فتوای آخوندهای جنایتکار حاکم، سگنسار میشود و منصور اسانلو، دبیر سندیکای مستقل کارگران اتوبوسرانی تهران، در روز روشن، از طرف مامورین سرکوبگر رژیم ربوده شده وروانه زندان میگردد.

پیگیرانه به دفاع از جان زندانیان سیاسی برخیزیم!

 اخبار رسیده از ایران در هفته های اخیر، حاکی از تشدید هرچه بیشتر ترور و اختناق و سختگیریها و قتل و سرکوب است . در حالیکه به فتوای آخوندهای تبهکار و بدستور جنایتکاران حاکم در ایران، مرد ستمدیده ای در ناحیه قزوین سنگسار میشود، دبیر سندیکای مستقل کارگران اتوبوسرانی تهران، منصور اسانلو، در خیابان در روز روشن، بدست عمال کثیف رژیم مورد ضرب و جرح قرار گرفته، روانه سیاهچالهای رژیم میشود. در عین حال، محمود صالحی کارگر مقاوم، در زندانهای سنندج، در حالیکه از بیماری شدید کلیوی رنج میبرد، در معرض بدترین آزارها قرار دارد. طبق همین اخبار، تعدادی از جوانان نیز به اتهام ”شرارت“، در بیدادگاههای رژیم محاکمه شده و به زودی حکم اعدام در محل های مختلف در مورد آنها، اجرا خواهد شد. رژیم اعلام کرده است که سختگیری در مورد زنانی که حجاب اسلامی را رعایت نمیکنند، از این به بعد، دامنه گسترده تری بخود خواهد گرفت. مردان نیز، از لحاظ پوشش و موی سر، در معرض بازرسی و محکومیت و توقیف، قرار خواهند داشت .درحال حاضر، تعداد زیادی از کارگران، دانشجویان، زنان و فعالین خلقهای تحت ستم ملی، در زندانها و شکنجه گاههای قرون وسطائی محبوس بوده و هر روز بر تعداد زندانیان سیاسی، افزوده میشود.

خیزش ۱۸ تیر، پاسخ کوبنده دانشجویان به رژیم کشتار و جنایت

در ۱۸تیر ۸ سال پیش، دانشجویان مبارز دانشگاههای ایران، یکپارچه بپاخاسته و با خیزش های قهرمانانه خود، رژیم آزادی کش جمهوری اسلامی را بمبارزه طلبیدند. فریادهای خشم و اعتراض دهها هزار تن از دانشجویان بپاخاسته، در خیابانهای تهران، تبریز و دیگر شهرها طنین انداز گردیده، لرزه بر اندام سردمداران جنایتکار رژیم ضد کارگری – ضد دانشجوئی انداخت.

اصلاح طلبان، استحاله گران، دشمنان امر رهائی کارگران و زحمتکشان، دشمنان انقلاب و تحولات انقلابی، این بار برای پیشبرد مقاصد ضد انقلابی خود، اکبر گنجی، از سردمداران گذشته رژیم جمهوری اسلامی را، وارد معرکه کرده اند. در شرایطی که جنبشهای دمکراتیک و ضد رژیمی توده های محروم و بپاخاسته در سر تا سر کشور، در حال اوجگیری و اعتلاست، در اوضاع و احوالی که کارگران ایران که ببرکت وجود رژیم ضد کارگری جمهوری اسلامی در نهایت فقر و مسکنت زندگی میکنند، با اعتصابها و اعتراضات گسترده خود، رژیم کشتار و جنایت را بستوه آورده اند، در حالیکه خیزشهای دمکراتیک خلقهای تحت ستم ملی هر روز شدت و حدت بیشتری پیدا میکند، اصلاح طلبان استحاله گر، ازقماش گنجی و سازگارا سخت به تکاپو افتاده اند تا در معیت تمام نیروهای سیاسی سازشکار و ضدانقلابی و در تبانی با قدرتهای سلطه گر امپریالیستی، جنبش پر خروش توده ها را از حرکت باز داشته و سلطه استبداد و سرمایه را همچنان پا بر جا، نگهدارند. گنجی در مانیفستها و "مکاشفات" عدیده خود، مخالفت همیشگی خود را با حرکتهای انقلابی توده ها و راه حل انقلابی برخورد با رژیم جنایتکار اسلامی اعلام داشته و از کارگران و توده های تحت ستم ایران میخواهد از طریق حرکتهای آرام مدنی و اعتراضات فرهنگی، در راه استقرار دمکراسی در ایران – دمکراسی مطلوب آزادی کشان و استثمارگران – فعالیت کنند. در ضمن اظهارات خود، گنجی که خود در ادوار گذشته در جنایات و تبه کاریهای رژیم ضد مردمی، مستقیما دست داشته است، از مردم بپاخاسته و خشمگین ایران، از کارگران، زحمتکشان، زنان و خلقهای تحت ستم ملی میخواهد جنایات و وحشیگریهای رژیم را ببخشند، اما فراموش نکنند. زهی خیال باطل!